Âmâk ul-Hâyâl

Efkâr-ı âmik esrarımın zilâlinde vâki yek vücud hâyâl,
Temâruz eden âzâ-yı hayatıma meyyâl,
Dost edindiğim bir kaçına muâl,
Deveran eder durur onlarca suâl.

Katre katre dökülür ân
Yalnız kalır anda cân
Hele bir düş te yan
Bana gölge olmaz ki sana âyân

Gerek ola zerre tahayyül nefsime
Kıf huna unzur lâ mekan ileyye
Kavl-i güzâf etme sus kendine
Veyl-i dil, veyl-i il veyheke…

Ânın kadim-i cemilesidir cümlesi
Habibin âşk-ı vesilesidir gülmesi
Ârikin hebt-i kastidir gayesi
Senindir tüm yollae nefesinin illesi…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir