Mavi Karanlık | تاریکی آبی

Ľâ

Sinen bir isin kökü gibi derin ve saçaklı ve pasaklı toprağın yasaklı meyvesiydi bıraktığı izler… Süremeden gözlerini gider yâr iken düşer yerlere, ar iken düşen sellere bırakır an iken devrilen ellere dokunmadan donan ışıltının gittiği ele..

Šï

Aynalar kadar güzel bir dünya görmedi gözlerim, sessizce yakınımda donuk ama parlak bakışıyla paradoks aynam… Ben sana bakarım sen bana, aynı manada iki anlam… Sana güzel gözler alacağım ah bir uslu dursan….

Æh

Od ile hemhalim hem de âb ile bâ

Çün edâlarım be aziz-i men nigâra

Vaslolmaz vuslat ez rişe bedırahta

Düzah mı düçar olmuş aşk-ı cânâna

Nedir, denmez adı tasallut imiş bahara

Oftade serkeş nârahat içre olsa bahra

Çi sûz est, ki revân hoda hafez ahara…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir