Son Bir Gün

Yıllar geçtikçe daha az ve daha sakin akan bir ırmak gibi olan günlerimin dakikalara olan bağlılığı bu yüzdendi. Zaman, kendine göre hep aynıydı. Ama benim zamanı alışım bazen satışımdan daha pahalı oluyordu. Bana gelişi kalp dışı piyasalardan olduğu için, üstüne düş kırıklıklarımı da koymam gerekiyordu, yoksa zararı bile karşılamıyor elde edişlerim. Karın tokluğuna, sevgili yokluğuna yaşıyorum işte… bir gün komple devredeceğim kişiselliğimi göreceksin, bulamazsın beni bu diyarda, arasan da ulaşamazsın. Bol bol dua et ki rüyanda görürsün belki, orada ise sadece görürsün, konuşamazsın, sarılamazsın. Son günüm, dünya alemindeki, azalmayan bir şeylerin varlığına inandığım bir yer hissediyorum, oraya gitmek istiyorum. Sanki yolumun üstündeymiş gibi konuştuğuma bakma orasının, hiç bilmiyorum. Bana sen öğreteceksin diye bekliyorum. Bekliyorum… Ben hiç bir şey bilmiyorum, eğer dersen ki bana, olur mu öyle şey, bildiklerin vardır elbet diye, bu acılarımın varlığından seninde emin olmandandır. Yoksa böyle konuşamazsın, yada beni tanımandandır, yoksa beni böyle yakamazdın..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir