Son Dört Gün

Aslında olacaklardan habersizdim, safdım, yada boş beleş.
Yıllar öncesinden yüreğimde bulaşık olmuş bir acının beni acıtamamasıyla beraber yaşıyordum. Hayal ediyordum, susuyordum, acıkıyordum, sigara içiyıordum, ben yürümeyi çok seviyordum, sahile gitmeyi, balık tutmayı, arkadaşlarımla saate bakmadan konuşmayı, yıldızları beklemeyi mesela, yada ne bilim bin bir türlü meşgalelerim vardı, Orhan Veli’ye selam olsun. Tabi her insan gibi normaldim, tepkilerim genelde aynı olurdu, çayı bile şekerli içerdim, kahveyi de. Bisiklete binerdim, televizyon izlerdim, ıspanak bile yerdim düşünün artık. Her şey olağan geçerdi hayatımda, eğer bir yıldırım düşmediyse çatımıza, o gün sorun sayılmazdı, her şey doğaldı.
Ama korkuyorum bu haftadan, benden alacak mı, bana kalacak mı bilmiyorum.
Bilmediğim şeyler gelecek başıma biliyorum, beni yıllarca mahkum ederek. Öyle hissediyorum, Allah sonumuzu da başımızı da hayretsin ne diyeyim.
Az kaldı, çok az.
Ölsem de geleceğim..
Bekle beni.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir