Cemal Sâfi

Derince bir uykuya daldı son gördüğümde.. Yıllar öncesinin gizemlerini ard arda sıralayan kelimelerdi kalemindeki… Ödü kopardı sevdiğini göremeyince ve uzun uzun anlatırdı yollarını gittiği güzergâhın..  Bir anını geçmeden yaşayan ender bir şahsiyetti…

Meydan mı verirdim bu ayrılığa? 
Bilseydim bu kadar zor olduğunu. 
Bilseydim dünyanın böyle karanlık, 
Bilseydim bu kadar dar olduğunu.

Dilimden sıçrayan bir kıvılcımın 
Bilseydim bir anda kor olduğunu. 
Bilseydim şu anki gönül acımın 
Senin yokluğundan var olduğunu.

Boyun mu bükmezdim sitem etmene, 
Bilseydim sükutun kar olduğunu. 
Sebep mi olurdum dargın gitmene, 
Bilseydim küsünce sır olduğunu.

Bilseydim yüzümün dört mevsimi güz, 
İçimin ağlayan nar olduğunu. 
Bilseydim odamın dört duvarı buz, 
Sensiz yatağımın kar olduğunu.

Fırsat mı tanırdım bu dargınlığa 
Bilseydim bu kadar zor olduğunu. 
Bilseydim zindandan daha karanlık, 
Bilseydim hücreden dar olduğunu….

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir